1.Mut…
Sessiz sedasız gitti…varlığındaki seslerinden ne bir eksik ne bir fazla cümleyle..varlığındaki yakınlığından ne bir adım uzakta ne de geride..olduğu gibi gitti..
Olduğu gibi sevmişti kız…olamadığı tüm şeyler için olduğu gibi sevmişti….
O’ysa gitti, hiç olmadığı gibi mutsuz bıraktı kızı..mutsuz bile doğru kelime değil belki de…sadece olduğu gibi bıraktı..
Oysa o kız, olduğu gibi olmayı hiç sevmedi…bu yüzden mutsuz kaldı…mut her neyse ve neredeyse onu bulmaya gitti..
1.1.Mut’a yolculuk………………………………………………
Sanırım birkaç gün olmuştu yola çıkalı…
Ya da birkaç hafta…belki ay..
Zaman kavramından ziyade “mut”lu olma kavramını düşündü yolda…
Zaten zaman ; zaman zaman, kavramsallıktan çok kolundaki saatin akreple yelkovanının açısal yer değişimlerinden öte bir şey ifade etmiyordu…
Ve bu zamanlar işte bu açısal yolculukların zamanıydı…
Ya da öyle olmalıydı..
Sanırsam ki günler geçti…ve geceler de..
geceler biraz daha zor geçti..
geceler “mut”suz çok umutsuzdu…sabah umudu olmadan uyumak nedir bilirmisiniz…
öylesine umutsuzdu…
geceler çok çağrışım yapıyordu ne yazık..zamana dair..ona dair..
kim diyebilirdi ki 8 saatte dünya yeniden yaratılamaz diye….
Ama o’nun
Her günün sonunda yorganlara yıkılan dünyası her sabah yeniden kuruluyordu….
Mahalle pazarları gibi…sabahtan akşama dek harıl harıl her şey kuruluyor, anılar yerlerine yerleştiriliyor, resimler duvarlara, mutfaktaki bardaklar yerlerine, yatağın pikesi seriliyor, turuncu perdeler açılıyor, “dün” hatırlanıyor ve akşam oluyordu…
Akşam olup da perdeler kapandığında, yine birileri harıl harıl çalışıyordu, her şey çöpe atılıyor, bardaklar alt dolaba kaldırılıyor, banyodaki halı kaldırılıyor, resimler duvarlardan iniyordu yerlere..cam kırıklarıyla dolu odada pike gardıroba tıkılıyor, sadece yorgan bir branda gibi tüm günün üstüne geriliyordu…
Yorganlar hakkındaki hikayeleri bilirmisiniz…
Ben bilmem…
O çok anlatırdı…yorganlara da…yorganlar da anlattı..o’nlara dair…
Ve böylece çokça zaman geçti…o’nsuz….mut’suz…
Galiba bir perşembe sabahıydı ya da salı, bilemiyorum…
Ayaklarının altında anıların cam kesikleri saatlerdir yürümekte olduğu yeşil tarlaların önünde bir şey göremez oldu..
Garipti…ama hiçbir şey yoktu..boşluk…
Yeşil…gözünün çoktandır doyduğu bu renk bitmişti işte…şimdi?
Şimdi ne olacaktı..
Dünyanın ucu gibi gözüken o ince çizgiye oturdu..ayaklarını sallandırdı dünyadan aşağı…
Düşeceğini bilip korkmamak gibi bir şeydi bu duygu…
İlk kez düşmekten korkmamak…
Saatine baktı..sanırım ki 10 saat olmuştu ya da 12..inanın bilmiyorum…
En sevdiği şarkıyı duydu…
En sevdiği…
Bir kere de ona söyleyebilseydi…
Ve birden…
Kendini “mut” a bakarken buldu…
Saatlerdir ayaklarının dibinde duran uçuruma baktı ve gördü…
O kadar da uzak değilmiş…dedi…
En güzel düşüncesinde saklıymış bunca zaman…
Birkaç nota…birkaç nota bile mut’a götürebiliyorsa kişiyi, bunca zamandır süregelen bu yolculuk hikayesi niye diye soracaksınız…
Ve o saatine baktı , zaman kavramından ziyade geçtiği yerleri düşündü…ve Pazar yerlerini…
Matematik ve o…
Bu kadar mı anlaşamazlardı….
Matematik hep bu kadar mı zor olmalıydı…
Saatine bir kez daha baktı..cebinden açıölçerini çıkarttı,
Sıfırla şimdiki sayı arasındaki açıyı ölçmeye çalıştı…
En iyisi saati çıkarmak diye düşündü.
Eteklerinin üstüne yerleştirdiği saate açıölçeri yapıştırdı ve iki büklüm sayıyı okumaya yeltendi…
17…
17 derece..
2.83 dakika…
gökyüzüne baktı..
güneşin önüne geçip geri çekilen bulutlara…kaç geceye tekabül ediyordu acaba bu gidip gelmeler..
2.83 dakika sürmüştü tüm bunlar…
2.83 dakikada kaybettiği “mut”u bulmuştu..
sadece güzel bir düşünce bulmalı diye düşündü…
ve bir dahaki sefere daha hızlı olmalıyım…kaybedecek hiç vaktim yok “mut”lu geçmesi için…
bir dahaki sefere daha hızlı olmalıyım dedi..8 saat sandığı 8 saniyelere gülümsedi..hayat ne çabuk yıkılıp ne çabuk kuruluyor dedi…
gülümsedi…
kimsenin bilmediği bir gülümsemeyi gülümsedi…
kimsenin görmediği…yalan denemeyecek kadar gerçek, gerçek denemeyecek kadar içten ve gizli…
bir dahaki sefere yazacağım “mut”lu geçenler olmalı…ama o çok uzun bir hikaye ve kesinlikle başka bir şiirin konusu olmalı…
1.1.2 “Mut”