Benim bu sakin halimde ne buldun dedi küçük kız..
Üzgünlüğümde, yalnızlığımda, suskun suskun gülüşlerimde ne buldun..
Bir el sallayıncaya kadar akıp geçen gidişimde ne buldun..
Ben nerde bulucam onu diye sorup durduğum bunca zamana inat sen ne buldun bende..
Diye sordu küçük kız..
Ben kendi kendime yalnızlanıyordum, sessizleniyordum ve bu yağmurlu günlerde bir hayli yağmurlanıyordum..dedi
Güneşli günlerin insanısın sen, ne buldun bu sakinliğimde dedi..
Şemsiyem yok kalbimden başka seni altına alıp koruyacağım dedi..
Saçlarım güneş gibi ama benim güneşim aldatır dedi
Ellerim çocuk gibi ama çok üşüdüm dedi, tutma üşür ellerin…
Gözlerimde bir sen görürsün ama inanma benim gözlüklerim var evde dedi…
Tam ensemdeki çukura dokun, canım varmış gibi sıcak gelecek ama ben bir anda donup kalırım ısın yayılmaya başladığında bedenime dedi..
Parmağını usulca göğüslerimin arasından kaydır pürüzsüz tenimde ama bil ki içimde bir kiraz ağacının dalları var dedi..
İstersen bir köşeye koyup uyut beni ister öperek büyüt beni dedi..
Ama gerçek olan tek şey kiraz ağacı…bir gün sırtında bir kiraz ağacıyla uyanmak istemiyorsan bu çiçekçilik oyununu bırak dedi..
Benim bu sakin halimde ne buldun dedi küçük kız…
Umarım bulduğunu kaybetmezsin dedi sonra ama ya bir fısıltı kadar büyüktü ya da bir soluk kadar bu söylediği..
Devam etti sonra; Belki bulduğunu kaybetmesi duyduğunu kaybetmesinden daha uzun sürer bu kez…