hopscotcher's daily

040611- kiriş:ilk sözcük

ozgee — Sun, 05 Jun 2011 00:12:07 +0000

Sokakları kahve kokan bir evi vardı…kollarını açtığında sokağın iki duvarını tutamayacak kadar küçülmek isterdi bazen..bu nedenle venedik sokaklarının evindeki koridorlardaki tezahürüyle pek de barışık değildi..ne de turuncu-bej ve soluk kırmızılarla dolu eski amerikan reklamlarına benzeyen iç-sesinden memnundu aslında…birkaç elli saniyelerce yeşil ışık beklerken, kasa üç’ün önünde sıra beklerken, iki seçimden oluşan siparişini verdiği kahveyi beklerken içerlerde bir yerlerde Frank, Ella, Dinah ve daha bir çoğu arka plan müziğini yaparlardı…”içimdeki ses nasıl oluyor da tüm renklerimin satürasyonunu yüzde yetmişlere çekebiliyor” diye hayret ederdi bir de…deli kız…üstüne aldığı renklerle içerdeki hüzünü gizlemeye çalıştı durdu bu yüzden yıllar boyunca…pembenin,kırmızının, yeşilin en’lerini giydi hep..incecik topuklarla kırılganlığını gizledi, saçlarından 80’lerde doğmuş turuncuyu hiç çıkarmadı, ve bir eldiveni olsaydı şimdi kesin Gilda’nın bileklerinden sıyırdığı gibi uzun ve zarif olurdu.. Ama O’nun ellerinden sıyrılmak düşündüğünden daha haşin olmuştu..koca bir kışı eldivensiz geçirmişti bu yüzden…ve eğer bir ağaç olsaydı kalbi ,bu yılki halkası gözle görülmeyecek boyutta olurdu…eldivensizlik-soğuk ve yağışsız kış yüzünden…

Sokakları paylaştıkça genişleyen bir evi vardı…az miktarda “çok sevdiği”yle fransız chansonlarının türkçe aranjmanlarını söyleyerek büyüttü o sokakları…benim bütün rüyalarım seninle eşliğinde beyaza boyanmış, özenle hayal edilmiş ferforje aplikler sarı ışıkla sulardı koridorun iki yanına yerleşmiş çiçek yüzlü sevilenleri..”sevilen” derdi her birine evine gelenlerin…sarı ışıkla beraber temadan bağımsız bir romantikliğe bürünen yüzleriyle, tüm “sevilen”ler o koridorun taşıyıcısıydı aslında… üstüne zaman sıvanmış koridorlar sevilenlerle ayakta kaldı yıllarca, boyasız,süssüz, oldukları gibi…bu yüzdendir ki mahal listesinde asla sıva+boya diye pozlanmadı bu koridorlar …sevilenlerden yapıldılar, ve tabiri doğruysa eğer; zamanlandılar…an geldi on yıllık bir sıva döküldü ve bir fırtına on yıllık bir sevilenle durdu..an geldi 6 aylık bir sıva seramik zeminde hepi topu iki karelik gözyaşlarını küçücük bir kumsalla örttü…taşıyıcılardan dökülen kumlarla tüm selleri atlattı bu sokaklar, bugünse hümeyra’nın sessiz gemisi eşliğinde venedik sokaklarına dönmüşler; dar,sonu çıkmaz mı değil mi bilinmeyen ve yanları, arkaları, kenarları ıslak sokaklar…

Sokakları sağlı sollu sıralanmış odalarla uzayan bir evi vardı…her birinin mimarisi eşsiz duyugücünün bir eseriydi…hüzünle inşa edilmiş nişleri olan odalar vardı mesela, ve de küçük pencereli odalar ve hatta penceresiz odalar içine kaçmaktan çekindiği…her birine ayrı bir kirişin altından yürüyerek,koşarak,susarak, çoğu zaman hiç tereddüt etmeden girdi…ve odanın nişleri,pencereleri, varsa renkleri kaybolmaya başladığı anda kirişinin altına sığındı, belki sokağına kaçmadan onu tutabilecek kadar güçlü olurdu bu sefer…olmadı gitti… eşsiz bildiği kirişler her seferinde odanın eşiğini örttüler…ve o her moloz yığının yanından yürürken kendi depreminden kendini koruyabilecek güçte bir kiriş aramaya devam etti…
Deprem anında kiriş’in altında durmayı kimden öğrendiğini sorarsanız, ona masallar anlatan bir kadındır. Kirişlerin oda kapılarına, hol girişlerine ve insanı bildiğimiz dünyadan iç dünyaya geçiren eşiklere saklandığını ise mimar olmaya çalışırken öğrendi…

Çok yazdı yıllarca, çok çizdi ama kalbinin yatay kesitinde planladığı geniş halka için, yağacak yağmurlara dayanacak, odasının eşiğinden geçecek ve içeri döşenecek nice duygulara engel olmayacak ters kiriş henüz bildiğimiz sözlüklere geçmedi…ama yeni bir sözlüğün ilk kelimesi oldu…

Kiriş (tdk/türk dil kurumu): Dört köşe kalın keresteden, demirden veya betonarmeden yapılmışyatay destek parçası
Kiriş (ddk/duygusal dil kurumu): bildiğimiz dünya ile iç dünyamız arasındaki eşikte, olası bir duygusal deprem anında arada kalan duvarın iki dünya arasındaki tüm iletişimi kesecek şekilde yıkılmasını önleyecek, eşikteyken güvende ve kendiniz gibi hissetmenizi sağlayacak , bilinen ölçütlerden bağımsız, sizin eşiğinize göre şekillenmiş “sevilen”

280511-bir rengin hikayesi:nar çiçeği

ozgee — Fri, 27 May 2011 22:14:19 +0000

Perdelerle duvarlanmış bir odada öğrendim nar çiçeği rengini ben. Floral desenli beyaz uzun bir tül perde bir duvarını örer, balkonu gözleyen küçük bir pencere bir duvarını deler, önü renklerle dolu bir ayna bir duvarını süsler, çok sevdiğim iki insan başını bir duvarına yaslardı o küçük odanın.
Ben boyumdan büyük fırfırlı bir gecelikle büyük gecelerde ve sıcak gündüzlerde bayılırdım o perde duvarlı odada pencereye yaslanmış yatağın üstünde oturmaya. Kendim de renkli bir çocuktum ama, o aynanın önündeki renkler beni mest ederdi. Rüya gibi bir kadındır aynanın ve sözü geçecek tüm renklerin sahibi, ve bana gecelerce masallar anlattı o odada, işte ondan öğrendim ben nar çiçeğini.
Perdeler eteklerindeki hikayelerden çekilemeyecek kadar ağır olduğunda, balkondan ve içine kapı açılmayan banyonun girişindeki prize tutunmuş turuncu lambadan renk sızardı odanın içine geceleri. Bir ‘perde duvar’ın neler taşıyabileceğini o zamanlar bilmezdim tabi, oysa şimdi 40 cm perdelerle taşıtamadığım hayallerim o zamanlar incecik bir tülde birikir dururdu…ve ağır olurdu işte o perde, kapatıp uyuyamazdınız, hayalleriniz odanın iki yanına süpürülmüş, kornişlerle bildiğiniz en tatlı gökyüzüne tutturulmuş, üşümeyesiniz diye bir yudum rüzgarın sızmadığı tatlı havasında çok tanıdık uyku sesleri asılıyken uyurdunuz. Ne karanlık, ne sessizlik, ne renksizlik, ne soğuk olmazdı işte…
Siz dinlediğiniz masalın ağacını dağını çizerken perdelere, uyku seslerinin sahipleri duymazdı hiç. Ya da mutfak yolunda parmak ucunda ilerlerken yanınızda dans eden perdeler kimseyi uyandırmazdı , ta ki güneşe kadar…
Güneş şimşirlerin üstünde elbise kurutacak ısıya geldiğinde balkonu gözleyen pencere odayı sıcacık renklere boyardı ve fırfırların içinde, aynanın önündeki renkleri karıştırırdım ben. Hiç yüzümü gözümü boyamak istemedim o renklerle, ama sahiplendim onları içten içe,ve hatta gündüz sesleriyle benim büyümeye öykündüğümü düşünenleri şaşırttım elimdeki renge ışığın farklı yüzlerinde bakarken. Bana masallar anlatan kadın geldi yanıma oturdu, ve elimi ona uzatıp ‘kırmızı’ dediğimde düzeltti beni ‘narçiçeği’ diye.
O gün ondan öğrendim nar çiçeğini,ve büyüdüm beklendiği gibi, dudağıma sürdüm, ellerime ayaklarıma serpiştirdim, kanadım, açtım nar çiçeği. Çiçeğin kendisini görmedim hiç, ama rengini miras gibi saklıyorum. Kapkaranlık , masalsız perdelerle ve renksiz uyumayı da sevmedim ben hiç zaten, sevdiğime söz verdirdim hep, ‘n’olur mutfağın ışığını açık bırak’ diye…şimdi bu denizli şehirde geceler biraz karanlık, pek dağlarım, ağaçlarım da yok perdelerimde, ama mutfaktaki prize nar çiçeğini taktım o sızıyor hafif uykuma…yine de sevdiğim; ‘n’olur beni ışıksız bırakma’….

hello world

ozgee — Tue, 15 Feb 2011 15:35:43 +0000

it’s been a while since my last post..thats probably due to my 8 month old job which consumes nearly 20 hours of my day…this is insane..i am insane… but from this day on, i intend to change it… hello world i’m alive!!!

DIY Frozen Pops!!

ozgee — Fri, 21 May 2010 14:52:58 +0000

Super, super, super, exactly what i need, and now that summer has finally arrived (and left ankara for this week ), it is über-super!!. The pop maker doesn’t require plugging in, you only have to freeze the base for a while then you simply pour in your mixes and watch them freeze before your eyes. If you’re also saying “i have to have one too”, here it is for 49,50USD.

Step into the Sensory Box

ozgee — Fri, 21 May 2010 14:44:30 +0000

I’m really curious about how they did this..Step into the Sensory Box was programmed and designed by studio Super Bien.

170510-denizli güneşsiz bir şehir

ozgee — Mon, 17 May 2010 23:31:11 +0000

denizsiz bir sehirden kalkip ayaklarınızı suya soktuğunuz bir sabah, denizsiz şehrinizde bıraktığınız güneşten ne kadar uzak olduğunuzu anlayamazsınız…evvelki akşam ayaklarınıza baharı getirmiş kırmızı ojeler yeşilimsi mavi suyun altinda küçük çiçekler gibi yeşillenirken, uzun bir kumsalın eşiğinden düşme korkusuyla karşı karşıya kalırsınız bir an… suyun altindaki küçük çiçek bahçesinin ucunda kabarık gri tütüsüyle bekleyen bir balerin gibi dengeye dair hesaplar yapmaya başlarsınız…düş-seniz ne kadar derine gidersiniz, ona ne kadar eğilseniz deniz sizi alir götürür ve de etrafınıza ördüğünüz betondan tütü kac dakikada dibe oturtur içinde hapsolmuş bedeni…kollarınızı dışınızdaki balerine yakışır biçimde başınızın üstünde zarif bir elips yapacak şekilde birleştirirsiniz, rüzgar elipsinizin içinden geçip giderken matematiğe küfredip, isyan eden ayak parmaklarınıza güzel bir piroutte hediye edersiniz…küçükken annenizin sizi bale kursuna göndermemiş olmasina hayıflanıp durduğunuz bunca yıldan sonra, fame-save the last dance-dirty dancing üçlemesinden cok umutsuz bir anda bedeninizi 360 derece döndürebilmeyi öğrenmiş olmanıza hayret edersiniz.. resitali yarıda bırakıp saçınıza yuva yapmış altın kum taneleriyle güneşli şehrinize dönersiniz… şofbeni yakıp bir avuç şampuanla yıkarsınız koca bir denizi, baharı getirmiş ayak parmaklarınızın etrafında küçük bir altın kumsal bırakıp mavi bornozunuzun içinde güneş saçlı kız olursunuz yine…

Before Sunset

ozgee — Mon, 17 May 2010 08:37:43 +0000

Hoping for “before sunset” to happen to me one day, maybe not in Paris or let me say; preferably but not likely in Paris, i got stuck at Julie Delpy’s words; “Memories are wonderful things, if you don’t have to deal with the past.”

Paperself Eyelashes

ozgee — Mon, 17 May 2010 08:27:33 +0000

Just added Paperself Eyelashes designed by Ting Yu Wang to my wishlist. They’re insanely beautiful and what is really striking is to see these on in person.“Inspired by the art of Chinese paper-cutting, Eyelashes blend an element of traditional culture with contemporary design. Intricately cut and delicately pretty, Eyelashes are available in three styles, each infused with symbolic meaning rooted in Chinese culture.”

Corap at work

ozgee — Fri, 14 May 2010 13:19:23 +0000

Corap at work with her favorite mug and her favorite snacks around:) What a mess she has made around her mac pro!!

Floor to Heaven

ozgee — Tue, 11 May 2010 07:11:07 +0000

Mystic carpet in the form of an old oak tree, by German design firm Floor to Heaven.